خطاب به کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد و نهادهای مدافع حقوق بشر و آزادیخواهان جهان

فرزندمان اکبر محمدی از صبح روز یکشنبه اول مرداد ماه در اعتراض به وضعیت خود و دیگر زندانیان سیاسی دست به اعتصاب غذای نامحدود زد و در روزهای پایانی در اعتراض به توهین ها، بی توجهی و شکنجه، اعتصاب غذای خود را بصورت خشک یعنی بدون نوشیدن آب ادامه داد. او در نهایت پس از 7 سال مقاومت در زندان در برابر ظلم و جور و بی عدالتی، شامگاه یکشنبه 8 مرداد ماه از اسارت استبدادگرایان رها شد.

شقاوت و بی رحمی تا حدی بوده که در پی به وخامت کشیده شدن وضع جسمی اکبر در پنجمین روز اعتصاب غذا، او به بهداری زندان منتقل شد اما مسئولان بی کفایت بهداری و زندان به جای رسیدگی و درمان فرزندمان، دهان او را با باند و چسب بستند و دست و پایش را به تخت زنجیر کردند تا صدای او به گوش نمایندگان مجلس که برای بازدید به زندان آمده بودند نرسد. در واقع در بهداری زندان به فرزندمان به جای رساندن دارو و سرم، سیلی و زنجیر هدیه کردند.

پس از انتقال اکبر به بند عمومی، او به هم بندی هایش گفته بود موحدی رییس بهداری زندان، مسئولان زندان از جمله عباسی رییس حفاظت اطلاعات و پاسدار حاج ناصر افسر جانشین شیفت شب را در جریان وضعیت وخیم جسمی اش قرار داده بود و از آنها خواسته بود به درخواست های اکبر پاسخ مثبت دهند در غیر این صورت او با اصرار ورزیدن در اعتصاب غذای خشک خود، از بین خواهد رفت، اما مقامات بی کفایت و نالایق زندان هشدار پزشک بهداری را نادیده گرفتند.

اکبر همچنین به هم بندی های خود گفته بود فردی به نام مومنی معاون اجرایی زندان و حاج ناصر افسر جانشین شیفت شب، در بهداری زندان به او گفته بودند که اگر اینجا مثل سگ جان بدهی توجهی به تو نخواهد شد!

همچنین پزشک زندان مدعی شده که اکبر شب پیش از مرگ، سکتهء خفیفی را از سر گذرانده بود. حال این سوال مطرح می شود که فردی که در چنین وضع وخیم جسمی بسر می برده چرا به جای بستری در بخش مراقبت های ویژه (ccu) در بیمارستان، به بند عمومی منتقل می شود؟!

و نیز ما می خواهیم بدانیم که اگر موارد مشکوکی در مرگ فرزندمان دخیل نبوده است چه دلیل داشت که جسد پاره پاره شدهء او بدون وقفه به خاک سپرده شود، آنهم در محلی که مورد توافق خانواده اش نبوده است؟

ما شکایت داریم، از بی توجهی مسئولان نالایق زندان، از عباسی مسئول حفاظت اطلاعات زندان اوین، از مومنی معاون اجرایی زندان اوین و از حاج ناصر افسر جانشین شیفت شب آن زندان که به فرزندمان گفته بودند برو مثل سگ بمیر!

ما شکایت داریم از نمایندگان مجلسی که برای بازدید به زندان اوین آمده بودند، اما با وجود با خبر شدن از وضعیت جسمی وخیم فرزندمان از سوی هم بندی هایش، پیگیر ماجرا نشدند. اگر آنها مدعی هستند مسئولان زندان مانع دیدارشان با اکبر شده اند پس چرا وضعیت وخیم اکبر را در مجلس مطرح نکردند. آیا جز آن است که آنها نماینده واقعی مردم نیستند؟

ما شکایت داریم، از فردی به نام شیرنگی پزشک شیفت بهداری زندان اوین که اکبر را در حالت اغماء به تمسخر گرفت و او را با مشت مضروب کرد.

ما شکایت داریم از بزرگ نیا مسئول بند 350 اوین، چرا که پذیرفت اکبر با وجود وضع وخیم جسمی اش به بند منتقل شود.

و فراتر از همهء این ها، ما می خواهیم بدانیم به چه دلیل اکبر که با تایید سازمان پزشکی قانون کشور در مرخصی استعلاجی نامحدود بسر می برد، بیکباره بازداشت و دوباره به زندان بازگردانده شد؟ این سوال را باید از دادستان تهران آقای مرتضوی و معاون او سالارکیا پرسید! شکایت از این دو مقام قضایی حق مسلم ماست.

و حال پس از هفت سال رفت و آمد در مسیر آمل به تهران برای پیگیری پرونده فرزندانم منوچهر و اکبر - که متهمان ردیف اول و دوم پرونده جنبش دانشجویی کوی دانشگاه تهران در 18 تیرماه 1378 هستند – و پس از ارسال صد ها نامه به مسئولان سیاسی و قضایی کشور، در نهایت پاسخ آنها (هدیه شان) کشتن فرزند آزادبخواه مان اکبر در زندان اوین بوده است. و نیز دیگر فرزندم منوچهر که برای شرکت در مراسم برادرش اکبر موقتا از زندان خارج شده، از سوی ماموران نظام مورد تهدید قرار گرفته، که این مسئله نگرانی ما را افزون کرده است.

لذا ما خانواده داغدار این دانشجوی مبارز از کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد و نهادهای مدافع حقوق بشر و تمامی آزادیخواهان جهان خواستار پیگیری فاجعهء قتل اکبر محمدی در زندان اوین هستیم.

پدر و مادر اکبر محمدی

بنا بر گزارشات رسیده در طی مراسمی که در زندان گوهردشت برای اکبر محمدی برگزار شده بود . اعلامیه تحریمی از سوی زندانیان نوشته و بر روی درب بند ها و سلول ها نصب شده بود . طی روز گذشته یکی از مامورین زندان به نام آژین با دیدن اعلامیه آنها را پاره کرده و ریس بند شخصی به نام مغنیان شروع به تهدید زندانیان کرده است . در پی تهدیدات با لحن خشن گفته شده که اگر بر خلاف دولت جمهوری اسلامی حرکتی در زندان انجام گیرد . سلول های شما را با آب پر می کنیم تا همه کشته شوند . همچنین در طی روز های گذشته در این زندان به زندانیان عادی گفته شده است . کسانی که در جنگ لبنان شرکت کنند . عفو خواهند شد . تا کنون حدود 400 نفر از زندانیان که حکم ابد و یا اعدام دارند برای گریز از وضعیت بد زندان این راه را انتخاب کرده اند . فعالان حقوق بشر در ایران ضمن اعلام نگرانی نسبت به وضعیت زندانیان سیاسی گوهردشت هر گونه تهدید جانی بر علیه زندانیان سیاسی که صرفا به خاطر اعتقاداتشان در زندان هستند را محکوم کرده و خواهان بر چیده شدن زندان های سیاسی در ایران می باشد . همچنین نسبت به وضعیت اسفناک زندانیان عادی که برای فرار از وضعیت حاضر به پذیرفتن خطرات جنگ شده اند . اعلام نگرانی می کنیم .

كمپين آزادي براي احمد باطبيhttp://sos-batebi.blogspot.com/

ریاست محترم شورای حقوق بشر سازمان ملل

این نامه از سوی سمیه بینات همسر آقای احمد باطبی زندانی سیاسی در ایران برای شما نوشته شده است. همانگونه که احتمالا مستحضرید؛ احمد باطبی دانشجویی که در سال 78 در ماجرای حمله به کوی دانشگاه تهران بازداشت شد و حکم اعدام اولیه از سوی قوه قضاییه ایران برای وی صادر شد و در نهایت در دادگاه تجدید نظر به 15 سال حبس قطعی محکوم شد. پس از گذراندن 6 سال از دوره محکومیت به علت آزار و شکنجه در زندان، مشکلات جسمانی فراوان و بیماری های کلیوی، نخاعی و گوارشی برای وی به وجود آمد و پزشکان معالج احمد باطبی با آزمایشهای فراوان به این نتیجه رسیدند که ادامه حبس احمد باطبی ، عوارض وخیمی برای وی تا حد فلجی و مرگ به دنبال خواهد داشت.

بنابراین احمد باطبی به مرخصی استعلاجی فرستاده شد تا به مدوای خود بپردازد.

متاسفانه در تاریخ 7/5/85 عده ای ناشناس و مسلح پس از بازرسی کامل منزلمان، احمد باطبی را بازداشت کردند و به مکان نامعلومی منتقل کردند. همسرم اعلام کرد که از همان لحظه بازداشت اعتصاب غذا خواهد کرد. تلاشهای من و وکیل وی تاکنون برای مشخص شدن وضعیتش و ملاقات و یا تماس تلفنی با او بی نتیجه مانده است. با توجه به وضعیت جسمانی احمد باطبی به شدت نگران وی هستم.

لازم به ذکر است، در هفته گذشته اکبر محمدی که او نیز در حادثه حمله به کوی دانشگاه تهران در سال 78 بازداشت شد و وضعیت مشابه همسرم را داشت، بعد از 9 روز اعتصاب غذا در زندان اوین درگذشت. از این رو با عنایت به شرایط وخیم جسمانی احمد باطبی و بیماری های متعدد او به شدت نگران وضعیت او هستم و بیم آن می رود که او نیز به سرنوشت اکبر محمدی دچار شود و در اثر اعتصاب غذا جان بسپرد.

این نامه را در حالی برای شورای حقوق بشر سازمان ملل می نویسم و از این شورا درخواست کمک می کنم که پس از 9 روز پیگیری، مراجعه به زندان اوین و دادگاه انقلاب و نگاشتن نامه به مراجع قضایی ایران، هنوز هیچ پاسخی دریافت نکرده ام و از سرنوشت او خبر ندارم . به گونه ای که در زنده بودن وی دچار تردید شده ام.

از شورای حقوق بشر سازمان ملل که تشکیل آن امید تازه ای برای پیگیری موثر تر روند حقوق بشر در کشور های نقض کننده این حقوق به ما داده است ، درخواست می کنم که پرونده حقوق بشر ایران، در مورد احمد باطبی را در دستور کار خود قرار داده ، و برای آگاهی از وضعیت او هیئتی را به ایران اعزام کند و خواستار آن شود تا مطابق با موازین حقوق بشر با وی برخورد شود و احمد باطبی بتواند از حقوق اولیه که حق هر انسانی است برخوردار شود و در بیرون از زندان به درمان بیماری هایش که محصول دوران زندان است بپردازد.

با احترامسمیه بینات همسر احمد باطبی، دانشجوی زندانی از سال 78 تا کنون15/5/85رونوشت به : تمامی سازمانهای حامی حقوق بشرخبرنگاران بدون مرزسازمان جهانی دیدبان حقوق بشرسازمان جهانی عفو بین المللگروههای فعال ایرانی حقوق بشر در اروپا و آمریکای شمالی

 

دولت آلمان اعلام كرد محمود احمدي‌نژاد، رئيس جمهوري ايران در نامه‌اش به آنگلا مركل، صدراعظم آلمان هيچ اشاره‌اي به مسئله هسته‌اي نكرده است.
به گزارش فارس به نقل از خبرگزاري آسوشيتدپرس، «اولريچ ويلهلم»، سخنگوي مركل امروز در جمع خبرنگاران گفت: «اين نامه به برنامه هسته‌اي ايران و همچنين درگيري كنوني در لبنان اشاره‌اي نكرده است.»
وي افزود اين نامه بيشتر به انتقاد از اسرائيل و حق موجوديت آن اختصاص يافته است.
سخنگوي صدراعظم آلمان درباره محتواي اين نامه توضيحات بيشتري نداد و گفت دولت آلمان قصد ندارد متن آن را منتشر كند.
وي افزود: «بسياري از اظهارات اين نامه براي ما قابل قبول نيست خصوصا مسائلي درباره اسرائيل، حق موجوديت اسرائيل و هولوكاست.»
ويلهلم با بيان اينكه برلين به حمايت از تلاشهاي بين‌المللي براي تعليق غني‌سازي اورانيوم از سوي ايران ادامه مي‌دهد، گفت: «دولت آلمان قصد مكاتبه با رئيس جمهوري ايران را ندارد.»

کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر : دکتر علیرضا ساسانی ُ دانشمند و محقق داروشناسی که در تاریخ ۲۵/۲/۸۴ بازداشت شده بود هم اکنون در سالن ۲ بند ۲۰۹ به سر میبرد.
به گفته منابع خبری در زندان اوین علی رضا ساسانی دانشمند ایرانی و کاشف نوعی از واکسن اوریون که چندی پیش ُ این کشف را به نام خود در خارج از کشور ثبت نموده ُ بیش از یک سال است که در زندان به سر میبرد و نهادهای امنیتی با تحت فشار گذاردن او سعی دارند وی را وادار کنند که امتیاز کشف و ثبت واکسن را به یکی از دانشگاهای دولتی انتقال دهد.
دکترعلی رضا ساسانی پس از بازداشت به مدت ۶ ماه در سلولهای انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین تحت بازپرسی قرارگرفت . پرونده ی وی سپس از شعبه ۱۴ بازپرسی به شعبه ۱۳ میباشد هم اکنون نگرانیهای زیادی در مورد احتمال اجرای این حکم برای این محقق و دانشمند ایرانی وجود دارد.
دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی منتقل گشت که پس از ۶ ماه هفته ی گذشته دادگاه او را به عنوان محارب محکوم نمود. گفتنی است با توجه به اینکه حکم فرد محارب اعدام منابع خبری در زندان اوین نیز ضمن ابراز نگرانی نسبت به شرایط علی رضا ساسانی خواهان پیگیری وضعیت وی از سوی محافل جهانی شده اند.
گفته میشود وزارت اطلاعات برای جلوگیری از انتشار اخبار مربوط به دکترعلی رضا ساسانی با وجود گذشت بیش از یکسال از بازداشت وی ُ از انتقالش به بند عمومی جلوگیری میکند .