در كنگره قضات آلمان كه در روزهاى ۱۷ تا ۱۹ سپتامبر در شهر ورتسبورگ برگزار شد، از دكتر ناصر زرافشان حقوقدان مشهور ايرانى و وكيل شمارى از خانواده‌هاى قربانيان قتل‌هاى سياسى پائيز ۷۷، به گرمى تقدير به عمل آمد. دكتر زرافشان در اين كنگره شركت داشت و در آن به سخنرانى پرداخت.

به نوشته‌ى روزنامه‌ى آلمانى "زود دويچه سايتونگ" ، در كنگره‌ى قضات آلمانى كه براى بررسى وضعيت حال و آينده‌ى دادگسترى در آلمان تشكيل شده بود، مسائل آلمان به يكباره به حاشيه رفت: زيرا در پشت تريبون كنگره وكيلى از ايران ايستاده بود و چنان ساده و صريح و نافذ سخن مى‌گفت كه بحث قاضيان و دادياران آلمانى درباره‌ى وضعيت قضا در اين كشور، به يكباره كوچك و كم‌ارزش شد.

دويچه سايتونگ در ادامه‌ى گزارش خود نوشته است: سخنان سخنران ايرانى درباره‌ى وضعيت قوه قضاييه در ايران بود. قوه قضاييه‌اى كه پرونده و سرنخ‌هاى قتل‌هاى زنجيره‌اى را پنهان مى‌كند (براى اينكه فرمان قتل‌ها از سوى حكومت صادر شده بود)، وكيل مدافع را به زندان مى‌اندازد (به اتهام مخالفت با حكومت). يك سخنرانى در اين باره كه؛ بر آنانى كه در ايران در دفاع از حقوق بشر فعاليت مى‌كنند چگونه مى‌گذرد: به آنها برچسب خيانت به كشور زده مى‌شود و برايشان پرونده سازى مى‌كنند.

دكتر ناصر زرافشان، حقوقدانى ۶۱ ساله، مردى با موهاى تماماً سفيد، يكى از اين وكلاست. ۱۹ مارس ۲۰۰۲ يك دادگاه نظامى وى را به اتهام فاش كردن اسرار حكومتى و همراه داشتن اسلحه و مشروبات الكلى، به پنح سال زندان و ۷۰ ضربه شلاق محكوم مى‌كند.

در نوزدهمين كنگره قضات آلمان در شهر ورتسبورگ جايزه حقوق بشرى كانون قضات آلمان به دكتر ناصر زرافشان اهدا شد. به نوشته‌ى زود دويچه سايتونگ، مسئولان كانون قضات آلمان تا آخرين لحظه دلواپس آن بودند كه حكومت ايران اجازه سفر به زرافشان ندهد. و در سالن سخنرانى، هنگامى كه اين مرد سپيدموى كوچك اندام به دفاع از حقوق انسانى هموطنانش برخاست، باز اين نگرانى بود كه آيا او خواهد توانست بدون دردسر به كشورش باز گردد؟

دكتر زرافشان در سخنرانى خود به كشورهاى اروپايى هشدار داد كه تحت عنوان "مبارزه با تروريسم" به حقوق شهروندان خود تجاوز نكنند.

دويچه سايتونگ در ادامه‌ى گزارش خود آورده است: زرافشان يكى از حقوقدانانى است كه سال‌هاست برعليه نقض حقوق بشر در ايران فعاليت مى‌كنند. اينكه اورا "ديده‌بان حقوق بشر" بناميم، چنانكه "هرتا دويبلين" رئيس كميسيون حقوق بشر پارلمان آلمان كرد، ابداً از سر سهل‌انگارى نيست، بلكه اين توصيف، چكيده‌ى زندگى پرخطر يك حقوقدان است كه به عنوان يك وكيل مدافع، دفاع از مخالفان سياسى را از زمان رژيم شاه آغاز كرده است، كارى كه همواره خطرناك تر شده است.

به نوشته روزنامه دويچه سايتونگ، در سال ۲۰۰۴ ، هنگامى كه شوراى نگهبان از كانديداتورى بسيارى از اصلاح‌طلبان جلوگيرى كرد، هنگامى كه آخرين روزنامه‌هاى طرفدار اصلاحات در ايران زير تيغ توقيف رفتند، ناصر زرافشان از زندان اوين به سخن درآمد و خواهان برپايى يك حكومت سكولار هماهنگ با حقوق بشر شد. حكومت ايران با سخت‌تر كردن شرايط زندان درصدد انتقام‌گيرى از وى برآمد، و زرافشان دست به اعتصاب غذا زد. او گفت: در دفاع از حق خودم وسيله‌ى ديگرى جز مايه گذاشتن از جان و زندگى‌ام باقى نمانده بود.

زرافشان علائم تغيير در ايران مى‌بيند: يك جنبش قدرتمند زنان و يك جنش دانشجويى و سنديكايى. او خواهان همبستگى با اين جنبش‌هاست.

دويچه سايتونگ در پايان گزارش خود نوشته است: حاضران در كنگره قضات بپا خاستند و يكپارچه حقوقدانى را تشويق كردند كه فعاليت شغلى‌اش همواره با خطر جانى همراه بوده است.

نامه "ضد جنگ واعتراض به نقض حقوق بشر" 300تن از روشنفکران جهان، توسط اکبر گنجی تقدیم سازمان ملل شد.

 روز گذشته(18سپتامبر) طی دیداری با آقای لین پسکو معاون سیاسی دبیرکل سازمان ملل متحد، در مقر آن سازمان در شهر نیویورک،اکبر گنجی "نامه ی ضد جنگ" 300  تن از روشنفکران نامدار جهان به دبیر کل سازمان ملل را تقدیم وی کرد. روشنفکران نامدار جهان طی این نامه هر گونه حمله نظامی به ایران، به هر بهانه ای را رد کرده  و خواهان توجه  به نقض گسترده و سیستماتیک حقوق بشر در ایران شده اند. در این نامه ضمن اشاره به سرکوب روشنفکران، دانشجویان،روزنامه نگاران، معلمان،کارگران و زنان ، از دبیر کل سازمان ملل درخواست شده برای آزادی کلیه زندانیان سیاسی – عقیدتی ایران اقدام نماید.

نامه ی به دبیر کل سازمان ملل، نامه ی جامعه مدنی جهانی است که از یک سو رژیم حاکم بر ایران را به دلیل خودکامگی و سرکوبگری ، و از سوی دیگر سیاست های نظامی گرایانه و مداخله جویانه  ی دولت آمریکا را محکوم کرده اند.  به غیر از روشنفکران نامدار جهان، چندین روشنفکر نامدار جهان اسلام نیز این نامه را امضاء کرده اند. (متن کامل نام به همراه کلیه ی امضأ ها، طی روزهای آینده منتشر خواهد شد).

گنجی در ادامه این دیدارنکات زیر را با معاون سیاسی دبیر کل سازمان ملل در میان نهاد:

- اعدام های گسترده طی ماه های گذشته در ایران:اعدام علنی متهمان  در میادین شهر بخش دیگری از خشونت های علنی رژیم به منظور ایجاد رعب و وحشت است. ما نه تنها با اعدام در ملاء عام مخالف هستیم، بلکه اسا ساً با مجازات اعدام هم مخالف هستیم.

- یکی دیگر از مشکلات اساسی مخالفان ، بازداشت های غیر قانونی، حبس در سلولهای انفرادی و فشارهای جسمی و روانی جهت اقرار به جرائم ناکرده و توبه نامه نویسی است. مخالفان را پس از حبس طولانی در سلول انفرادی ، در تلویزیون به نمایش می گذارند تا به همکاری با شبکه های جاسوسی غرب اعتراف نمایند.هرگونه مخالفت ، براندازی نرم و انقلاب مخملی جلوه داده می شود. شرایط زندانیان شهرستانی (خصوصاً اقلیت های قومی و مذهبی) به مراتب بدتر و سخت تر از زندانیان مرکز است.

- ایران بزرگترین کشور خاورمیانه در زندانی کردن روزنامه نگاران است. از اول ژانویه سال جاری تاکنون 13 نشریه را توقیف کرده اند.   نشریات مستقل توقیف و بقیه نشریات از ترس توقیف به شدت گرفتار خودسانسوری شده اند.

- به خانواده ی هزاران زندانی اعدام شده ی تابستان 1367 اجازه نمی دهند تا بر سر مزار فرزندانشان حاضر شوند.

- تعداد زیادی از مخالفان در دادگاه های غیر علنی به حبس های سنگین محکوم شده اند. صدور احکام قطعی یکی از راه های خاموش کردن مخالفان است. برخی دیگر از مخالفان را ممنوع الخروج کرده اند.

- زنان که از تبعیض و نابرابری و آپارتاید جنسی در رنج اند، با تصویب قوانین جدید، وضعیت دشوارتری پیدا خواهند کرد.

- اقلیت های قومی، مذهبی و جنسی به شدت سرکوب و از حقوق شهروندی محرم گردیده اند.

- دانشجویان منتقد از ادامه تحصیل محروم ، زندانی و شکنجه می شوند. تعدادی از دانشجویان در شرایط بسیار دشوار در بازداشت به سر می برند. پاکسازی دانشگاهها از دگراندیشان ودگرباشان همچنان به شدت دنبال می شود.

- هیچ دولتی به هیچ بهانه ای حق ندارد ایران را مورد تهاجم نظامی قرار دهد. جامعه جهانی باید توجه خود را به نقض حقوق بشر در ایران معطوف نماید. مسأله ی اصلی ، گذار ایران به دموکراسی و رعایت حقوق بشر است ، نه غنی سازی اورانیوم . دولت ایران و دولت آمریکا ، هر دو مسئله ی هسته ای را در اولویت قرار داده اند ، چون دولت آمریکا بر این گمان است که فقط از این طریق می تواند اجماع جهانی علیه ایران تشکیل دهد، زمامداران حاکم بر ایران هم بر این گمانند که فقط از طریق حق مسلم هسته ای می توانند مردم را پشت خود گرد آورند، اما طرح مسئله نقض حقوق بشر به زیان این دو دولت است.  دولت ایران دولتی است که ادامه حیاتش در بحران و بحران آفرینی است، ازینرو به سرعت کشور را به سوی فاجعه پیش می برند.

پس از سخنان گنجی، آقای پسکو، معاون سیاسی دبیر کل سازمان ملل ، ضمن ابراز همدردی ، اعلام کرد که دبیر کل سازمان ملل حتماً این مسائل را پیگیری خواهند کرد. وی افزود که می پذیرد که سازمان ملل باید توجه بیشتری نسبت به نقض حقوق بشر در ایران داشته باشد ، ولی در شرایط فعلی جامعه جهانی نگران مسئله هسته ای ایران است. آقای پسکو تاکید کرد که ما هم مخالف حمله نظامی به هر کشوری هستیم و از هیچ کوششی برای جلوگیری از حمله نظامی  دریغ نخواهیم کرد. معاون سازمان ملل افزود قبل از سفر خانم آربور به ایران من با او گفت و گو کردم ، او گفت به دنبال راهی است که وضعیت حقوق بشر در ایران بهبود یابد

جمعه ی گذشته (14 سپتامبر) شیرین عبادی، برنده ی جایزه ی صلح نوبل، در ملاقات با تعداد ی ‏از سازمان های مدنی و غیر دولتی در محل خانه ی حقوق بشر در اسلو، گزارش تازه ای از ‏اوضاع ایران را برای خبرنگاران و فعالین حقوق بشر ارائه کرد. ‏

شیرین عبادی می گوید: "وضعیت هر روز بدتر می شود. تعداد اعدام ها افزایش داشته و از جمله ‏اعدام شهروندان زیر 18 سال". او اضافه می کند که خودش اکنون در تلاش برای جلوگیری از ‏اعدام دو نوجوان 15 ساله است. شیرین عبادی قوانین "بد" و سیستم قضایی را در ایجاد این ‏وضعیت مقصر می داند. او در همین رابطه کمپینی را در مرکز حقوق بشر در تهران که تحت ‏نظارت خودش اداره می شود، به راه انداخته است. فعالان این کمپین خانه به خانه می روند و ‏برای اعتراض به دستگاه قضایی سرکوب گر امضا جمع آوری می کنند. شیرین عبادی خواستار ‏توجه بیشتر بین المللی به اعدام های اخیر است و می گوید که مسئولین قضایی نوجوانان 15 ساله ‏را به اعدام محکوم می کنند و سپس اجرای حکم آنها را تا وقتی که 18 ساله شوند نگاه می دارند. ‏

عبادی همچنین درباره ی سفر اخیر لوئیز آربور کمیسر حقوق بشر سازمان ملل متحد به تهران در ‏ماه گذشته می گوید. مقامات ایرانی به روزنامه ها دستور داده بودند که درباره ی این سفر چیزی ‏ننویسند چون از این هراس داشتند که مردم و سازمان های غیر دولتی خواهان ملاقات با خانم ‏آربور شوند. ولی کسانی بودند که از موضوع این سفر با خبر شده بودند و هنگامی که آربور در ‏راه رفتن به دفتر سازمان ملل متحد در تهران بود، خانواده های 12 زندانی سیاسی بیرون از ‏ساختمان دست به تظاهرات زدند. پلیس همانطور که تظاهرات کنندگان را در خارج ساختمان ‏سازمان ملل کتک می زد، بسختی تلاش می کرد تا جلوی حرکت اتوموبیل خانم آربور را به سمت ‏دفتر بگیرد. سرانجام کارکنان دفتر سازمان ملل دخالت کردند، شیرین عبادی موضوع را به لوئیز ‏آربور اطلاع داد و ایشان قول داد که مسئله را با مقامات ایرانی در میان بگذارد.‏

وضعیت خود شیرین عبادی دشوار شده است و روزانه مورد تهدید قرار می گیرد. او مقداری از ‏پول جایزه ی صلح نوبل را به ایجاد دفاتری در مرکز مدافعان حقوق بشر که زیر نظر خودش ‏اداره می شود اختصاص داده است. و این علیرغم اخطارهایی است که از طرف مقامات ایرانی ‏برای این موضوع دریافت کرده که این مرکز غیرقانونی است. مرکز حقوق بشر زیر نظارت ‏شیرین عبادی هیچ کمک مالی را از منابع داخلی یا خارجی نمی پذیرد. فعالیت های این مرکز بر ‏اساس کار داوطلبانه و همچنین حق عضویت اعضا انجام می شوند.‏

مخالفت مردم هم زمان با گسترش فقر، هر روز گسترده تر می شود. ‏
شیرین عبادی بعهده گرفتن هر گونه رهبری سیاسی را رد می کند و می گوید که نقش او، فقط ‏بعنوان یک مدافع حقوق بشر است.